( اللهم عجل لولیک الفرج )

امشب به یاد تک تک ِ شب ها دلم گرفت

در اضطراب کهنه ی غم ها ، دلم گرفت

انگار بغض تازه ای از نو شکسته شد

در التهاب ِ خیس ِ ورق ها ، دلم گرفت !

از خواندن تمام خبر ها تنم بسوخت ...

از گفتن تمام غزل ها دلم گرفت ...

در انتظار تا که بگیرم خبر ز تو ...

در آتش ِ گرفته سراپا... دلم گرفت !

متروکه نیست خلوتِ سرد دلم ولی

از ارتباطِ مردم ِدنیا دلم گرفت !!

یک رد ِ پا که سهم ِ من از بی نشانی است!

از رد ِ خون که مانده به هر جا ، دلم گرفت

اینجا منم و خاطره هایی تمام تلخ

اقرار میکنم درآمدم از پا ... دلم گرفت ...

نه اینکه فکر کنی دل ، از تو کنده ام !

یا اینکه از محال ِ تمنا دلم گرفت !

از لحظه ای که هر دو نگاهم اسیر شد

در امتداد هیچ ِ قدم ها دلم گرفت

از لحظه ای که خیس شدم در خیال تو

آن دم که تنگ شدند نفس ها دلم گرفت

ازین که باز تو نیستی کنار من

ازین که باز خسته و تنها ... دلم گرفت

تکرار می کنم این سطرهای کهنه را ...

تکرار می کنم که خدایا !! دلم گرفت !!

کاشکی ندونی وقتی که میرم

 کاشکی ندونی بی تو میمیرم

مرگ قناری دیدن نداره

گلی که خشکید چیدن نداره

میرم از اینجا وقتی که خوابی

 من اهل خشکی تو اهل آبی

این نامه از دختر کویره

وقتی میخونیش که خیلی دیره

میرم از اینجا با پای خسته

 با چشمی گریون قلبی شکسته

بغضی هنوزم مونده تو سینه

 دوری چه سخته قسمت همینه

    ساقیا آمدن عید مبارک بادت

                                   وان مواعید که کردی مرواد از یادت

    درشگفتم که درین مدت ایام فراق

                                   برگرفتی زحریفان دل و دل می دادت  

چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقت رو

       ازت دزدیده و به جاش یک زخم همیشه گی . 

 رو به قلبت هدیه داد زل بزنی به جای اینکه لبریز

   کینه و نفرت شی حس کنی که هنوز هم دوسش داری

چقدر سخته دلت بخواد  سرتو باز به دیواری تکیه 

 بدی که یک بار زیر آوار غرورش همه وجودت

له شده

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف

بزنی اما وقتی دیدیش هیچی جز سلام نتونی بگی

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک

گونه های تو رو خیس کنه

اما مجبور بشی بخندی تا نفهمه

که هنوز هم دوسش داری

چقدر سخته گل آرزو هاتو تو باغ دیگری ببینی

و هزار بار تو خودت بشکنی و اونوقت آروم زیر لب

      بگی گل من باغچه نو مبارک ........

کوچک که بوديم چه دل هاي بزرگي داشتيم


اکنون که بزرگيم چه دلتنگيم


کاش همان کودکي بوديم که حرفهايش را


از نگاهش مي توان خواند


اما اکنون اگر فرياد هم بزنيم کسي نمي فهمد


و دل خوش کرده ايم که سکوت کرده ايم


           سکوت پر بهتر از فرياد تو خاليست   

وقتی که خاکم می کنند بهش بگین پیشم نیاد

بگید که رفت مسافرت ، بگید شماره ای نداد

یه جور بگین که آخرش از حرفانون هول نکنه

طاقت ندارم ببینم به قبرِ من نگاه کنه

دونه به دونه عکسامو بردارید آتیش بزنید

هر چی که خاطره دارم برید و از بیخ بکنید

نزارید از اسم منم یه کلمه جا بمونه

نمی خوام هیچ وقت تنمو توی گورم بلرزونه

برو آتیش به قلب من نزن ، بزار نگاهت از یادم بره

بزار واسه همیشه قلب من ، چال بشه با من کلی خاطره

برو نمی خوام ببینی خونه ی من خالی شده

همدم من به جای تو ، ریگای پوشالی شده

اون که می گفت میمرد برات، دیدی راست راستی مرد

رفت و همه خاطرشم به خاطرِت برداشت و برد

بهش بگین نشست به پات ، بهش بگین نیومدی

بگین هنوز دوسِت داره ، با اینکه قیدشو زدی

نشونی قبر منو بهش ندین خوب می دونم

میاد جای همیشگی سر قرار تو رودخونه

برو آتیش به قلب من نزن ، بزار نگاهت از یادم بره

بزار واسه همیشه قلب من ، چال بشه با من کلی خاطره

می خوام رو سنـــــــگ قبرم این باشه :

طلوعی که خیلی غـــــــــــــم انگیز بود

قشنگ ترین خاطـــــــــــره ی عمرم

غروبـــــــــــــی که خیلی دل انگیز شد

رو سنگ قبرم بنویـــس : روزی اومد با امید وآخر

ولی حالا بدرقه ی راهش ، داغی که موندش رو دلش